ايتونى كه در اصل « و قال ائتونى » « 1 » بوده است . 3 - 3 - همزهء وصل بعد از همزهء قطع . در اين‌حال ، همزهء وصل حذف مىشود . چنين حالتى در هفت جاى قرآن آمده است كه عبارتند از : 1 - قُلْ أَتَّخَذْتُمْ عِنْدَ اللَّهِ عَهْداً بقره / 80 2 - أَطَّلَعَ الْغَيْبَ مريم / 78 3 - أَفْتَرى عَلَى اللَّهِ كَذِباً سبأ / 8 4 - أَصْطَفَى الْبَناتِ صافّات / 153 5 - أَتَّخَذْناهُمْ سِخْرِيًّا ص / 63 6 - أَسْتَكْبَرْتَ أَمْ كُنْتَ مِنَ الْعالِينَ ص / 75 7 - أَسْتَغْفَرْتَ منافقون / 6 موارد فوق در اصل ااتّخذتم - ااطّلع - اافترى - ااصطفى - ااتّخذناهم - ااستكبرت - ااستغفرت بوده‌اند . 4 - 3 - اگر بعد از همزهء قطع استفهام ، همزه وصل معرفه ( ال ) بيايد و هردو مفتوح باشند در اين صورت هيچ‌يك حذف نمىشوند ، امّا خواندن آنها بر دو وجه جايز است : ابدال - تسهيل . وجه اول : ابدال - به معناى بدل كردن و در اينجا تبديل همزهء وصل به الف مدى است كه با مد لازم خوانده مىشود . وجه دوم : تسهيل - يعنى آسان كردن ، و مراد از آن نرم و ملايم ادا كردن همزهء دوم است كه عملا بين همزه و الف مدى بدون صفات شدّة و نبره خوانده مىشود ( اين قاعده دقيق است و بايد زيرنظر استادان ماهر يا با استفاده از نوارهاى قاريان معروف جهان كار شود ) . اين دو حالت در سه كلمه و در شش جاى قرآن آمده است :

--> ( 1 ) - و كلماتى ديگر مشابه آن‌كه عبارتند از : ( انت ، ائتنا ، ائتيا ، ائتوا ، ائذن ) .